16 aug 2011

Heb net even de dagen geteld van Piotr en van Damian, tussen voorstel en eerste rechtbankzitting.

En… Bij Piotr was het voorstel 7 juli en de eerste rechtbankzitting 28 oktober = 113 dagen

Bij Damian was het voorstel 17 mei en de eerste rechtbankzitting 5 september = 111 dagen.

Dus we zijn nu 2 dagen sneller, dat is helemaal niet slecht dacht ik zo. BIj Piotr zat er langer tussen voorstel en eerste reis, dus die hoefde niet zo lang te wachten op onze terugkomst. Dat nadeel heeft Damian nu, die is het zich ook nog heel bewust. We hebben hem al een aftelkalender opgestuurd. Vandaag maar eens even een foto van ons tijdelijk onderkomen opsturen. Heeft hij weer iets om naar uit te kijken. Zo dooden we de tijd en is het voor we er erg in hebben 2 september. Het is zo goed te overzien en gelukkig niet bellen/komen. Daar waren we ook heel bang voor.

16 aug 2011

Zo wat vliegt de tijd. Het is al weer een week geleden dat Geeske belde met de mededeling dat we naar Polen mogen. Er was nog wat onzekerheid, maar zeker is dat Damian bij ons is vanaf 5 september en dat is een feit. Heerlijk!!! Eindelijk heeft Piotr dan ook echt zijn broertje en gaat dat broertje nooit meer weg. En kameraatje voor het leven hopen we!

Vandaag,uit bittere noodzaak omdat ik ziek ben, maar een heleboel dingen geregeld die ik liggend op de bank kon doen. Gisteren een buikvirus er letterlijk uitgegooid. Uit alle mogelijke gaten kwam het uit. Was lang geleden dat ik me zo beroerd heb gevoeld.

Zo heb ik de adoptieverlof aanvraag ingevuld en uitgedraaid. Dit moet uiterlijk 2 weken voor het ingaan van het verlof bij het UWV binnen zijn, dus dat wordt even haasten.

Verder heb ik Damian bij laten schrijven op onze doorlopende reisverzekering. We hebben gisteren al de ruitenwissers van de auto gemaakt. Niet handig als die het niet doen. Nu moeten de winterbanden nog onder de auto worden gezet. Tja, winterbanden en het is nog zomer, maar we kunnen het risico niet lopen. We zijn straks toch hoogst waarschijnlijk 2 maanden verder en dan kan het weer in Polen heel anders zijn dan nu. We hopen natuurlijk op een geweldige nazomer. Kunnen we lekker naar buiten, wonen, eten, leven. Heerlijk!!!!

Ik heb papieren uitgezocht die meemoeten, een to-do-list ge maakt. Nog even een mail gestuurd aan iemand die vorig jaar in dit huis gezeten heeft. Kortom: we zijn eigenlijk wel klaar voor vertrek. Er hoeft niet zoveel meer te gebeuren, dat scheelt, we waren natuurlijk ook al aardig voorbereid en het is niet de eerste keer. Nu ga ik denk ik de site verplaatsen. Ik vertrouw de verhuizing niet van web-log en dat gaat me iets te dicht op onze vertrekdatum gebeuren. Dus: Ik ga naar everyoneweb of zo. Nog even snuffelen. Laat het nog wel even weten wat het wordt.

12 aug 2011

Het is dus wederom spannend!!

13 juli 2011

Het is bijna een jaar geleden dat we adoptiezwanger werden. Nu wachten we op nieuws dat we terug mogen naar onze kleinste man en het duurt maar en het duurt maar…

Inmiddels is het alweer bijna 4 weken geleden dat we Damian zagen. We zijn inmiddels twee keer gebeld met info. Damian staat elke dat voor de deur en vraagt dan of papa en mama komen. Hij is helemaal idolaat van de dingen die wij opsturen. We sturen twee keer per week wat op. Deze week ben ik achter met sturen, dus moet vandaag zorgen dat er wat de deur uit gaat.

De papieren zijn nog niet bij de rechtbank. Wel is inmiddels de papierwinkel van de RODK over de oudste de deur uit. Dat is nog steeds niet rond en er bestaat ook nog steeds een kans dat hij aan ons voorgesteld gaat worden. De RODK heeft niets willen zeggen over de uitslag van het onderzoek, maar vroeg wel of wij nog steeds bereid waren beide jongens te adopteren. Dat zet toch aan het denken. Wij hopen alleen maar dat het opschiet, want het duurt allemaal al veels te lang.

Hopelijk is volgende week bekend wanneer het hoger beroep is en kan dan eindelijk die dikke knoop worden doorgehakt, want Damian wacht al veels te lang.

27 juni 2011

We horen gelukkig regelmatig wat en dat houdt de moed er wel in kan ik zeggen. Gisteravond kregen we telefoon. We hoorden dat Damian elke dat naar ons vraagt. Dat hij voor de deur staat, komt papa, komt mama? De post die we hebben verstuurd is ook allemaal aangekomen. Hij was door het dolle van de foto met ons drieen er op. Hij vond het helemaal te gek. Bij Piotr hebben we dit soort info gemist, heerlijk om die nu te krijgen. We houden het drie keer in de week iets sturen dus nog maar even vol, want hij heeft er duidelijk behoefte aan. Heel anders als toen met Piotr.

Verder was er nog geen nieuws te melden. Het wachten is op het ministerie (buitenlandse zaken doet dat in Polen geloof ik). Dat duurt na de eerste reis ongeveer 10 werkdagen en die zijn nu bijna om. Dan moet Warschau akkoord geven en kan er (misschien) een datum geprikt worden voor de eerste rechtbankzitting. We hopen nog steeds op voor de vakantie!!!

We wachten af hoe het gaat lopen!!!!

25 juni 2011V

Vandaag was er post. Drie foto's zaten er in de envelop. Foto's gemaakt door Grazyna, tijdens ons eerste bezoek aan Damian. We zaten al op de foto's te wachten, via de mail, maar ze kwamen met de post. Heerlijke foto's en een leuke foto van ons beiden (dat was lang geleden dat wij met z'n tweeen op de foto stonden!)

19 juni 2011

Het lukt me niet om een foto te plaatsen, dus daar moeten jullie nog maar even op wachten. Teveel geheugen gebruikt al misschien, ga ik morgen wel mee rommelen. Nu zo lekker slapen!

19 juni 2011

Woensdag 15 juni
Vandaag begint onze reis naar Damian. Wat hebben we er zin in! Om 6.10 reden we weg uit Almelo. Om 21.00 uur waren we Warschau. Gauw even een sms naar het thuisfront en naar Grazyna en toen wat gaan eten. We zijn bij een American steakhouse geweest. Heerlijk gegeten! Het tijdstip van avondeten was wat aan de late kant, maar we hebben over de laatste 8 km 2xbd uur gedaan. Erg lang naar zo'n lange dag en zo'n lange rit. Je moet er wat voor over hebben he?! We zijn terug gegaan naar het hotel en lekker gaan slapen. Morgen hebben we niet zo'n haast, want om 10.00 uur komt Grazyna en dus hebben we ruim de tijd om wakker te worden.

Donderdag 16 juni
Ramon ging om 6.30 uur Warschau al lastig vallen. Hij was wakker (eigenlijk de hele nacht niet geslapen, maar goed…) en dus ging hij zijn bed maar uit. Ik heb me toch nog maar even omgedraaid, ik kon per slot van rekening uitslapen. Om 7.30 uur was hij terug en zijn we nog even in onze documenten gedoken. Daarna lekker aan het ontbijt en vervolgens even naar de stad (haha, Warschau ja, miljoenenstad) dat werd rennen, maar Ramon moest nieuwe schoenen en een stropdas hebben, want die waren we vergeten. Alles is in Polen te koop, dus dat scheelt. Gauw terug naar het hotel. Daar hadden we nog net tijd om ons nette kloffie aan te trekken en toen belde Grazyna al dat ze er was. We zijn naar beneden gegaan en hebben bij het naastgelegen hotel wat gedronken. De laatste dingen werden besproken en om 11.00 uur zijn we terug gegaan naar het hotel. De koffers in de auto pakken. Grazyna heeft geregeld dat wij in de parkeergarage mochten blijven tot na onze afspraak (zonder bijbetaling, dus dat was wel erg fijn).

Lopend zijn we naar de adoptiecommissie gegaan. Om 12.00 uur hadden we daar een afspraak. We waren een kwartier te vroeg en dus moesten we even wachten. Tijd voor een leuke foto op het bordes van het gebouw. Leuk voor later! Nadat we binnen waren begon het x93kruisverhoorx94. Het was een behoorlijk pittig gesprek, maar gezien de geschiedenis van onze kleine man (gaan we verder niet op in) is dat ook wel bedenkelijk. Ze wilden het absoluut zeker weten. Na 50 minuten kregen we dan eindelijk het verlossende antwoord. We waren goedgekeurd en zij gingen akkoord met het voorstel. Wat waren we blij! Verhit gingen we weer naar buiten. Morgen de rest, vandaag maar lekker genieten. Grazyna had nog ergens in de stad een afspraak en wij zouden op haar wachten. We zijn naar de oude stad gegaan en hebben daar gegeten. Tip: neem geen noodles in Polen, want die smaken nergens naar (maar dat is mijn mening!). Om 16.00 uur zijn we naar Mw Krol gegaan. Daar zijn we vol gestopt met koekjes, fruit en thee. Heerlijk!!!

Om 17.00 uur vertrokken we richting Okarpiec. Daar kwamen we om 22.00 uur aan. Toen moesten we nog eten. Een ruime broodmaaltijd hebben we genuttigd. Lekkere Poolse augurken, worstjes, pate, kortom: Het smaakte super allemaal! Om 23.30 uur gingen we moe maar voldaan naar bed op een voor ons zo vertrouwde plek. Morgen is de grote dag!

Vrijdag 17 juni 2011
Vanmorgen vroeg op, want de stroom zou er om 8.00 uur af gaan en dus moest alles voor die tijd klaar zijn. De wekker stond op 7.00 uur, maar om 6.30 waren we uit bed. Heerlijk geslapen overigens. We hebben heerlijk ontbeten en daarna zijn we op reis gegaan. De eerste stap die we moesten nemen op weg naar onze tweede zoon.

We reden optijd weg, maar onderweg hielden de ruitenwissers ermee op. Dat resulteerde in niet echt prettig rijden, want de regen viel met bakken uit de lucht. Zekeringen na gekeken, maar die waren het niet. Gelukkig was het droog en dus zijn we gauw doorgereden. Er was gewoonweg geen tijd meer om bloemen te halen voor de dame van de adoptiecommissie. Om 10.00uur kwamen we aan bij de adoptiecommissie. Terwijl we tussen 9.00 uur en 9.30 uur verwacht werden. Geen nood aan de man, geen probleem! We kregen weer de nodige informatie over Damian. Heel fijn! En nog een heerlijke foto van onze kleinste man. De dame van de adoptiecommissie was erg geinteresseerd in Piotr en een groot deel van het gesprek ging dus ook over hem. Ook de foto van de kinderen uit dit pleeggezin vond zij zeer interessant. Ze vroeg honderd uit. Of we elkaar zagen, hoe het ging, hoe het contact was enz enz

Toen begon de autoreis naar Damian. Om 13.00 uur kwamen we bij het huis aan, wat vertrouwd allemaal. Daar stond hij, buiten met zijn pleegmoeder. Hij riep ons meteen. Het bleek dat hij al een paar keer had gevraagd wanneer mama zou komen met de auto. Hij hield ons in eerste instantie op afstand. Dat hadden we al wel verwacht. Het speelgoed achter in de auto was erg interessant en dus hadden we meteen zijn aandacht. Aanraken mocht nog niet, maar spelen met ons wilde hij maar al te graag. En kwebbelen, dat waren wij helemaal niet gewend. Hij praat echt met je. Ook motorisch viel hij direct op, hij liep snel en goed. Alles wat wij deden deed hij na. Steeds opnieuw zei hij ohoh (op zijn teletubbies). We kregen hem, met zijn nieuw gekregen speelgoed, maar moeilijk mee naar binnen. Binnen speelde hij met alles. De politieauto met sirene en zwaailicht was favoriet. Ook het tekenbord deed het super. De duploauto was wat minder. De foto's in het boekje heeft hij tot in den treure bekeken. Hij ging steeds opnieuw weer bij ons zitten. Op een gegeven moment ontdekte hij de bellenblaas. Dat moest natuurlijk buiten en dus ging papa even met hem naar buiten. Mama bleef binnen praten met de dames, die toch wel belangrijke informatie hadden, die ik op moest schrijven. Maar met Damian erbij ging dat niet echt. Zo wisselden we elkaar af. En toen, mocht ik hem afpoetsen. Hij zat onder het zeepsop en hij liet toe dat ik het van hem af haalde met een zakdoekje. Hij daagde me uit en zette het op een lopen. Ik dacht nog hij komt wel terug, maar dat deed hij niet, hij dacht dat ik hem wel kwam halen. Nou mama, rennen dus, want hij had al een aardige voorsprong. Ik haalde hem in pakte hem op en… dat was goed. Het ijs was gebroken. Het lukte papa ook later. Na 2 xbd uur gingen we weg. Hij was echt verdrietig. We hebben hem beloofd dat we morgen weer zouden komen. Daar was hij het niet mee eens! Hij wilde eigenlijk wel gewoon mee in de auto. Helaas, dat moment is nog niet daar.

Na wat boodschappen, zijn we teruggereden. Auto naar de garage in het nabij gelegen dorp. De auto was om 22.00 uur klaar voor een prikkie.

De dag zit erop en we gaan lekker slapen. Op naar morgen, naar nog een ontmoeting met onze kleine man. En dan terug naar huis. Wachten tot we terug mogen naar Damian, dan samen met Piotr.

Zaterdag 18 juni 2011

Vandaag mochten we nog een keer op bezoek bij onze kleinste man. We hadden er wederom ontzettend veel zin in. Na een goed ontbijt vertrokken we iets te laat uit Okarpiec, maar waren nog om 10.15 uur daar. Hij stond weer buiten op ons te wachten. Onder de paraplu, want het was erg nat weer buiten. We zijn naar binnen gegaan en hebben heerlijk met hem gespeeld. Hij had ons de dag ervoor de hele avond genoemd. Hij sliep dan ook pas om twaalf uur! Heerlijk om te horen. We konden nu nog wat vragen stellen (kledingmaten, dagritme, dingen die hij lekker vindt of juist niet, enz enz) Ook hebben we nog even over de voorgeschiedenis gepraat en toen was het toch tijd om te gaan. Hoewel… Damian was het daar absoluut niet mee eens. Hij zei duidelijk nie! Wij mochten niet naar huis, wij moesten blijven. Dat wilden we maar al te graag, maar ja, zo werkt het nu eenmaal niet.

Terug naar het huis en daar nog even wat drinken en eten. Nu moeten we afwachten en daar zijn we niet zo goed in!. We zijn gauw in de auto gestapt om 14.10 uur en waren om 01.50 uur thuis na een vlot gelopen autoreis. Terug bij Piotr, wat verlangen we daar naar om die weer te zien, te knuffelen, te horen kwebbelen.

We kijken terug op een zeer goed verlopen eerste ontmoeting met Damian.

10 juni 2011

Nou eindelijk is de kogel door de kerk. Woensdag 8 juni om 20.45 uur werd ik gebeld door Grazyna. Ze vroeg of we komende week in Polen zouden kunnen zijn. Ze wilde even kortsluiten of dat het uitkwam. Ik gaf haar aan dat we liever gisteren dan vandaag zouden gaan, dus dat ze het maar moest regelen. Ze heeft het dus kunnen versnellen. De jongens zijn los van elkaar en dus hebben we nu te maken met een enkel voorstel en niet meer met een sibling.

Ze moest nog wat telefoontjes plegen, maar ze zou donderdag laten weten of het gelukt was of niet. De hele dag zowat op mijn telefoon gezeten, maar geen telefoontje. 's Avonds toch maar even een sms eraan gewaagd en daar kwam snel een reactie op. De adoptiecommissie in Gdansk moest vrijdagmorgen nog gebeld worden en dan was het zeker of het door zou gaan of niet. De spanning was vandaag dus ook echt te snijden. Ik had Ramon nog niets gezegd, want ik wilde het dit keer zeker weten. Om 10.45 kwam daar eindelijk het verlossende telefoontje. Ze had mijn voicemail ingesproken en de 1e reis staat. Donderdag om 12.00 uur worden we verwacht bij de adoptiecommissie in Warschau, vrijdag tussen 9.00 en 9.30 uur bij de adoptiecommissie in Gdansk en aansluitend gaan we naar Damian. Eindelijk!!!!!

Mijn dag op het werk duurde gevoelsmatig natuurlijk hartstikke lang, ondanks de afleiding van mijn collega die 50 werd vandaag.

Vanavond heb ik Grazyna gebeld voor de laatste afspraken. Info over Polen hoefde ze ons niet meer te geven. Het was een fijn gesprek!

Het hotel in Warschau moesten we zelf regelen, dat heb we meteen maar geregeld. We gaan weer lekker naar het Premier Class hotel, is ons de vorige keer goed bevallen. Grazyna komt dat 's ochtends bij ons om 10.00 uur om de boel nog even door te spreken. Daarna vroeg ik of ze met ons mee wilde rijden naar Gdansk. Ze moest nog wat regelen in Warschau en vroeg of we dan een uur / 1 1/2 uur op haar wilden wachten. Dat vonden we geen probleem. En ja, dan het hotel in Gdansk? Als wij er geen bezwaar tegen hadden mochten we wel in Okarpiec slapen. Dat was wel een hele verrassing, maar wel een leuke. We zeiden direct ja! Heerlijk!!! Nu hebben we helemaal zin, laat maar komen. Nog een paar nachtjes slapen en dan gaan we rijden. Woensdagavond slapen we in Warschau dat staat vast.

Nou dat was het wel weer even voor nu… Laatste punten op de i en dan gaan met die banaan.